అమ్మ చివరి ఉత్తరం
✍️ K R L PATEL కథామాలిక
ఉదయం సూర్యుడు ఇంకా పూర్తిగా ఉదయించలేదు. గ్రామమంతా మంచు తెర కప్పుకుంది. గుమ్మం ముందు ముగ్గు వేస్తూ, తులసి చెట్టుకు నీళ్లు పోసి, చేతులు జోడించి దేవుడిని ప్రార్థిస్తున్న లక్ష్మమ్మ కళ్లలో ఒక్కటే కోరిక కనిపించింది.
"దేవుడా... నా కొడుకు ఎక్కడ ఉన్నా సంతోషంగా ఉండాలి."
ఆమెకు భర్త చిన్న వయసులోనే చనిపోయాడు. అప్పటి నుంచి ఆమె జీవితమంతా ఒక్క కొడుకు అర్జున్ చుట్టూనే తిరిగేది. తాను ఆకలితో ఉన్నా, కొడుకు కడుపు నిండా తినాలని చూసేది. ఎండలో కూలి పని చేసేది. రాత్రిళ్లు ఇతరుల ఇళ్లలో పాత్రలు కడిగేది. కొడుకు చదువు ఆగకూడదని తన పెళ్లి నాటి బంగారు గాజులు కూడా అమ్మేసింది.
"అమ్మా... నీ గాజులు ఎక్కడ?" అని చిన్న అర్జున్ అడిగినప్పుడు ఆమె నవ్వుతూ,
"నువ్వే నా బంగారం నాన్నా... నువ్వు చదివి పెద్దవాడైతే ఇవన్నీ తిరిగి వస్తాయి" అని చెప్పింది.
ఆ మాట అర్జున్ మనసులో నిలిచిపోయింది.
కాలం గడిచింది. అర్జున్ బాగా చదివి హైదరాబాద్లోని పెద్ద కంపెనీలో ఉద్యోగం సంపాదించాడు. మొదట్లో ప్రతి వారం ఫోన్ చేసేవాడు. తర్వాత నెలకోసారి... ఆ తర్వాత పండగలప్పుడు మాత్రమే.
ఒకరోజు లక్ష్మమ్మ ఫోన్ చేసింది.
"నాన్నా... ఈసారి బతుకమ్మకు వస్తావా?"
"అమ్మా... ఆఫీసులో పని చాలా ఉంది."
"అయితే దసరాకైనా?"
"చూద్దాం అమ్మా..."
"పర్లేదు నాన్నా... నువ్వు సంతోషంగా ఉంటే చాలు."
అని చెప్పినా, ఫోన్ పెట్టిన తర్వాత ఆమె నిశ్శబ్దంగా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
ప్రతి సాయంత్రం గుమ్మం దగ్గర కుర్చీ వేసుకుని రోడ్డు వైపు చూసేది. ప్రతి బైక్ శబ్దం వినిపించినప్పుడల్లా "నా బాబు వచ్చాడేమో" అనుకునేది. కానీ ప్రతి సారి నిరాశే మిగిలేది.
ఒకరోజు అకస్మాత్తుగా ఆమె ఆరోగ్యం క్షీణించింది. గ్రామస్తులు ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లారు. డాక్టర్ పరిస్థితి విషమమని చెప్పాడు.
అర్జున్కు ఫోన్ చేశారు.
"అమ్మ పరిస్థితి బాగోలేదు... వెంటనే రా."
"నేను మీటింగ్లో ఉన్నాను. రేపు ఉదయం వస్తాను."
అని చెప్పాడు.
కానీ రేపు ఉదయం వచ్చేసరికి...
ఇంటి ముందు తెల్లటి టెంట్.
వాకిట్లో చెప్పులు.
లోపల బంధువుల ఏడుపులు.
అమ్మ ఇక లేరు.
అర్జున్ ఒక్కసారిగా కుప్పకూలిపోయాడు.
"అమ్మా... ఒక్కసారి కళ్లుతెరువు... నేను వచ్చాను అమ్మా..."
అని ఎంత ఏడ్చినా, ఆ తల్లి కళ్లూ తెరుచుకోలేదు.
అంత్యక్రియల తర్వాత అందరూ వెళ్లిపోయారు. పక్కింటి సుబ్బమ్మ ఒక పాత కవర్ తీసుకొచ్చింది.
"నీ అమ్మ ఇది నీకివ్వమంది."
అర్జున్ వణుకుతున్న చేతులతో కవర్ తెరిచాడు.
అందులో ఇలా రాసి ఉంది...
"నా బంగారు కొడుకా...
నువ్వు చిన్నప్పుడు ఒక్కరోజు కనిపించకపోయినా నా గుండె ఆగిపోయేదిలా ఉండేది. నువ్వు జ్వరం వస్తే రాత్రంతా నీ నుదిటిపై చెయ్యి పెట్టి కూర్చునేదాన్ని.
నువ్వు పెద్దవాడివయ్యాక నాకు ఇల్లు కట్టించావు. డబ్బు పంపించావు. కానీ నీతో ఒక పూట అన్నం తినే అదృష్టం మాత్రం రాలేదు.
ప్రతి సాయంత్రం గుమ్మం దగ్గర కూర్చుని నీ కోసం ఎదురుచూశాను. ప్రతి ఫోన్ మోగినప్పుడు నువ్వేనని అనుకున్నాను. కానీ పని బిజీగా ఉందనే మాటే ఎక్కువగా వినిపించింది.
నాన్నా... నేను నిన్ను తప్పుపట్టడం లేదు. కానీ ఒక విషయం మాత్రం గుర్తుంచుకో. డబ్బు ఎప్పుడైనా సంపాదించవచ్చు. పదవి మళ్లీ వస్తుంది. కానీ తల్లిదండ్రులతో గడపాల్సిన సమయం తిరిగి రాదు.
రేపు నీకు పిల్లలు పుడితే... వారికి మంచి చదువు ఇవ్వు. మంచి జీవితం ఇవ్వు. కానీ నీ ప్రేమను, నీ సమయాన్ని కూడా ఇవ్వడం మర్చిపోకు.
నేను నీ కోసం ఎదురుచూసినట్లుగా... నీ పిల్లలు నీ కోసం ఎదురు చూడాల్సిన పరిస్థితి రాకూడదు.
ఎప్పటికీ నిన్ను ప్రేమించే... నీ అమ్మ."
ఆ ఉత్తరం చదువుతున్నంతసేపు అర్జున్ కళ్లలో కన్నీళ్లు ఆగలేదు. తన చేతిలో లక్షల జీతం ఉంది. పెద్ద ఇల్లు ఉంది. కారు ఉంది. గౌరవం ఉంది. కానీ ఒకసారి "అమ్మా" అని పిలిస్తే పలికే తల్లి మాత్రం లేదు.
ఆ రోజు నుంచి అతని జీవితం మారిపోయింది. ప్రతి ఆదివారం వృద్ధాశ్రమానికి వెళ్లడం మొదలుపెట్టాడు. తన కంపెనీలో ఉద్యోగులు కుటుంబంతో సమయం గడపాలని ప్రత్యేక విధానం తీసుకొచ్చాడు. ప్రతి పండుగకు తన గ్రామానికి వెళ్లి ఒంటరిగా ఉన్న వృద్ధులను కలవడం తన జీవితంలో భాగమైంది.
ఎందుకంటే...
ఆ రోజు అతనికి అర్థమైంది.
తల్లిదండ్రులు కోరుకునేది మన డబ్బు కాదు... మన సమయం.
జీవితంలో గొప్ప సంపద బ్యాంక్లో ఉన్న డబ్బు కాదు... మన కోసం ఎదురుచూసే మనుషులు.
🌹 కథ నీతి
"తల్లిదండ్రులకు మనం ఇవ్వగలిగే గొప్ప బహుమతి... ప్రేమతో కూడిన కొంత సమయం."
✍️ K R L PATEL కథామాలిక
"ప్రతి కథ ఒక భావోద్వేగం... ప్రతి భావోద్వేగం ఒక జీవిత పాఠం."
